"ช่วยด้วย ช่วยด้วยยยยย!!!"
เสียงหญิงสาวกรีดร้องดังมาจากที่ไหนสักแห่ง
ผ่านห้องเรียนชั้นม.๔ไป
เสียงเธอยังคงดังอยู่
ผ่านห้องเรียนชั้นม.๕ไป
เสียงยังแจ่มชัดในหู
ผ่านห้องเรียนชั้นม.๖ไป
เสียงเธอดังก้องยิ่งกว่าเดิม
กำลังเดินขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้า
พอไปถึง..
ท้องฟ้าที่เคยโปร่งใสกลับมืดทึบทันตา
ภาพดาดฟ้าโรงเรียนถูกแทนที่ด้วยความดำมืด
รอบๆตัวเต็มไปด้วยหมอกสีหม่น
มองทางข้างหน้าไม่เห็นอีกต่อไป
และ ณ บัดนี้ เสียงกรีดร้องที่เคยได้ยินกลับหายไป
คนที่อยากจะร้องกลับเป็นตัวผมเอง
ขาสั่นจนก้าวไปไม่ออก
"แม่จ๋า พ่อจ๋า ช่วยด้วยยยยยย"
เสียงอีกาแผดร้องระงม กา กา ก้องในโสตประสาท
"พ่อจ่า แม่จ๋า พ่อ แม่.. เจ้าป่าเจ้าเขา พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์.."
กา กา กาาา..
"ช่วยผมด้วย แม่จ๋า!!!!!"
ผมหอบหายใจเหมือนหมาวิ่ง ขยี้ตามองดูเพื่อน ดูอาจารย์ ห้องเรียนในยามนี้ ดูแปลกตาไปจากเคย
มันเงียบกริบเกินไป และทุกคนกำลังจ้องมองมาที่ผม
วะฮะฮะฮะฮ่า
ฮ่าฮ่า
ฮะฮะฮะฮ่า
เสียงหัวเราะจากทุกมุมห้องดังขึ้นมาในจังหวะเดียวกันสอดประสานรับกันอย่างเหมาะเจาะ
แม้แต่อาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนก็ยังแอบขำ
"ว้าย เด็กน้อย ร้องหาแม่หิวนมหรอ"
"ฝันร้ายเหรอว่ะ ไอ่เคย"
"อาจารย์เล่นมันเลย แอบหลับ ไม่สิ แบบนี้คงไม่เรียกว่าแอบแล้ว"
"ไงว่ะ เคย ฝันว่าอิพ็อยซ์ไล่ปล้ำหรอ"
"อิบ้าก๋อง ฉันจะปล้ำมันทำไม"
"เพ้อว่ะ เคย"
"กูว่าแม่ง.."
นักเรียนในห้องระเบิดเสียงดังตะโกนแข่งกัน
อาจารย์ที่ยืนหน้าห้องทนไม่ไหววิ่งออกจากห้องไป
"เห้ยๆ พอได้แล้ว จารเรืองงอน ร้องไห้ออกไปแล้ว"
เสียงอ็อดดังยาวหนึ่งที
นักเรียนทั้งห้องร้องเฮ วิ่งสวนกันออกมาจากห้อง
เฮ้ออออ..
ผมถอนหายใจ
คิดในใจว่า เป็นอีกวันแย่ๆวันหนึ่งที่ผ่านพ้นไป
เสียงหวานใสเรียกให้ผมหันหลังกลับไป
"เคย เธอลืมหนังสือนะ"
น้ำหวานยิ้มให้ผม ยื่นหนังสือวิชาประวัติศาสตร์ ชั้นม.๔มาให้
ผมยืนตาค้าง หยุดนิ่งเหมือนหลุดไปอยู่อีกมิติหนึ่ง
"เอ้า รับไปสิ"
"อืมม.."
ผมรับหนังสือมา จะพูดว่าขอบคุณ แต่ปากมันแข็งจนขยับไม่ได้
ตามองดูลีลาพริ้วไหวของกระโปรงน้ำหวาน เวลาเธอเดินลับหลังจากไป
หนังสือวิชาประวัติศาสตร์เล่มนี้ยังคงอยู่ในมือผม
ตั้งแต่เดินกลับบ้าน กินข้าว เล่นเกม แม้แต่ตอนนอนก็ต้องกอดมันเอาไว้
ผมหลับตาลง
สติเริ่มเลื่อนลอย
คลับคล้ายคลับคลาว่า ผมจะหลับ
หมอกสีออกเทารายล้อมรอบตัวผม
ทางข้างหน้าเป็นสีดำมืด
ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่ความมืด
รอยยิ้มก่อนนอนของผมค่อยเจือนลง
ผมไม่กล้าขยับตัวไปไหน
จะมีผีหรือตัวอะไรโผล่ออกมาไหมนะ
เสียงอีกาแผดร้องระงม กา กา ก้องในโสตประสาท
ผมสะดุ้งตกใจเสียงอีกา
วิ่ง วิ่ง วิ่ง
ผมวิ่งโดยไม่ต้องใช้สมองออกคำสั่ง
ผมหยุดมันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
รู้สึกสับสนเหลือเกิน
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
ผมจะต้องวิ่งหนีไปถึงเมื่อไหร่กัน
ผลุบ!!!
ผมตกลงไปในหลุมอะไรสักอย่าง
มันมืดมิดสนิทจนเหมือนว่าผมกำลังหลับตา
เสียงผิวปากหวานใส ไพเราะจนผมเริ่มจะเคลิ้มหลับไป
รู้ตัวอีกที เหมือนผมหลับไป
เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็น
โลกในแบบที่ไม่เคยเป็น
หรือผมเข้าใจผิดว่ามันคือโลก