ชื่อเรื่องกับเนื้อเรื่องจะต้องสัมพันธ์กัน
แม้แต่พล็อตเรื่อง ตัวละคร ก็จะต้องสัมพันธ์กับชื่อเรื่องด้วย
ทุกสิ่งที่ประกอบเป็นนิยายเรื่องหนึ่งจะต้องสัมพันธ์กัน และมีเหตุผลมากพอ
มันควรจะเป็นไปอย่างนั้น
ไม่ใช่ว่าเราต้องการให้มันเป็นอย่างนั้นมันถึงเป็น
ทุกเหตุการณ์จะต้องเชื่อมโยงถึงกันได้
ตอนนี้ เรายังมีประสบการณ์ไม่มากพอ
ก็บอกได้เท่านี้
เราจะต้องตระหนักรู้อยู้เสมอว่า เราไม่ใช่ผู้เขียน
นิยายต่างหากที่เขียนตัวของมันเอง
มันจะต้องเป้นไปแบบที่มันควรจะเป็น
โอเค ไหนๆเราก็ท้าตัวเองในเฟซ
รับคำท้าแล้ว เราก็ต้องทำให้ได้
The Soundless Story
เรื่องนี้ไม่มีเสียง
เราจะอธิบายได้ว่าอย่างไร? ขอคร่าวๆ เกริ่นนำเล็กๆก่อนเข้าเรื่อง
อะไรที่ไม่มีเสียง ที่ไม่มีเสียงหมายความว่าอย่างไร แล้วทำไมถึงจะต้องไม่มีเสียง
แล้วมันเป็นอย่างไรล่ะ ผลของมันอ่ะ อะไรที่มันเป็นปมปัญหาของการไม่มีเสียง
ไม่มีเสียง ไม่มีใครมองเห็น ไม่มีให้แคร์ ไม่มีใครเหลียวแล
ไม่ได้หมายความว่า ไม่มีตัวตน
เรื่องบางเรื่อง ถูกมองข้าม เรื่องบางเรื่อง ถูกปิดบัง
เรื่องบางเรื่อง ถูกละเลย เรื่องบางเรื่อง หลงลืมได้ง่าย
เรามาร่วมกันส่งเสียงเงียบกันเถอะ
บางครั้ง เราให้ความสนใจแต่เรื่องใหญ่ๆ มองข้ามเรื่องเล็กๆ
ทั้งที่เรื่องเล็กๆ เป็นรากฐานที่สำคัญของเรื่องใหญ่ๆ
(แล้วเรื่องใหญ่จะไม่พังหรอ?)
บางครั้ง เราอยากให้โลกดูสวยงาม ทุกอย่างต้องดูดีไปหมด
จนต้องปิดบังสิ่งสกปรกบางอย่าง แต่ก็ไม่สามารถปิดได้มิดในใจตัวเอง
(แล้วมันจะสวยงามจริงๆหรอ?)
บางครั้ง เราลำดับความสำคัญของสิ่งต่างๆอย่างปราศจากความเข้าใจของหัวใจ
แต่สิ่งที่เราละเลยไป จะถูกมองเห็น เมื่อเวลาของมันกำลังจะหมดไป
(แล้วมันจะทันการณ์หรอ?)
บางครั้ง เราก็แค่ใช้ชีวิตสับสนวุ่นวายเกินไป จนหลงลืมอะไรบางอย่าง แม้แต่ตัวเอง
(มาสัมผัสกับเสียงเงียบในหัวใจกัน)
บางครั้ง เรายึดติดกับสิ่งเดิมมากเกินไป ทำให้เรารู้สึกมั่นคง ปลอดภัย
แต่มันไม่ทำให้เราได้ก้าวผ่านความเลวร้ายที่กำลังเผชิญอยู่นี้ได้
(กล้าเพื่อที่จะหลุดออกจากเปลือก)
เรามาลองสัมผัสความเงียบของหัวใจกัน
ถ้าเราสามารถเงียบอย่างแท้จริงได้เมื่อไหร่
เรื่องนี้ ก็เขียนออกมาได้สบาย สบาย
หนทางแห่งการไปสู่ความเงียบ
มันเป็นทางเปลี่ยว เราอาจต้องเดินไปคนเดียว
(จะยอมรับได้หรือไม่?)
หนทางแห่งการไปสู่ความเงียบ
เราอาจต้องทำเป็นลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญ
แต่โปรดจำเอาไว้ มันสำคัญได้แค่ชั่วคราว
(จะยอมรับได้หรือไม่?)
หนทางแห่งการไปสู่ความเงียบ
เราจะพึ่งพาใครไม่ได้อีกแล้ว มีแต่ตัวเราเอง อยู่กับตัวเอง
แต่ในที่สุด ต้องลืมว่ามีตัวเอง เพื่อที่จะเงียบได้
(จะยอมรับได้หรือไม่?)
หนทางแห่งการไปสู่ความเงียบ
อาจไม่ใช่อย่างที่เราคาดคิด มันอาจไกลมาก
อาจไม่สะดวกสบาย อาจต้องใช้เวลาเดินทางนาน
แต่เราไม่ต้องมีสัมภาระติดตัวมากมาย
ขอเพียงมีใจพร้อมที่จะเดินทางไปสู่ความเงียบ
(จะยอมรับได้หรือไม่?)
หนทางแห่งการไปสู่ความเงียบ
เราอาจต้องแบกหน้าไปหนาหน่อย เพราะอาจไม่มีใครยอมรับ
อาจมีคนขัดขวาง อาจไม่มีคนเวทนาเห็นใจ
แต่จงมั่นคงในเส้นทาง ศรัทธาในความเงียบสูงสุด
(จะยอมรับได้หรือไม่?)
สาส์นท้าจากฉันถึงฉัน :
เราขอท้าตัวเอง เขียนนิยายให้จบหนึ่งเรื่องก่อน
ถ้าทำได้ จะออกแบบงานศพที่สวยเลิศที่สุดใ
เราจะอธิบายได้ว่าอย่างไร? ขอคร่าวๆ เกริ่นนำเล็กๆก่อนเข้าเรื่อง
อะไรที่ไม่มีเสียง ที่ไม่มีเสียงหมายความว่าอย่างไร แล้วทำไมถึงจะต้องไม่มีเสียง
แล้วมันเป็นอย่างไรล่ะ ผลของมันอ่ะ อะไรที่มันเป็นปมปัญหาของการไม่มีเสียง
ไม่มีเสียง ไม่มีใครมองเห็น ไม่มีให้แคร์ ไม่มีใครเหลียวแล
ไม่ได้หมายความว่า ไม่มีตัวตน
เรื่องบางเรื่อง ถูกมองข้าม เรื่องบางเรื่อง ถูกปิดบัง
เรื่องบางเรื่อง ถูกละเลย เรื่องบางเรื่อง หลงลืมได้ง่าย
เรามาร่วมกันส่งเสียงเงียบกันเถอะ
บางครั้ง เราให้ความสนใจแต่เรื่องใหญ่ๆ มองข้ามเรื่องเล็กๆ
ทั้งที่เรื่องเล็กๆ เป็นรากฐานที่สำคัญของเรื่องใหญ่ๆ
(แล้วเรื่องใหญ่จะไม่พังหรอ?)
บางครั้ง เราอยากให้โลกดูสวยงาม ทุกอย่างต้องดูดีไปหมด
จนต้องปิดบังสิ่งสกปรกบางอย่าง แต่ก็ไม่สามารถปิดได้มิดในใจตัวเอง
(แล้วมันจะสวยงามจริงๆหรอ?)
บางครั้ง เราลำดับความสำคัญของสิ่งต่างๆอย่างปราศจากความเข้าใจของหัวใจ
แต่สิ่งที่เราละเลยไป จะถูกมองเห็น เมื่อเวลาของมันกำลังจะหมดไป
(แล้วมันจะทันการณ์หรอ?)
บางครั้ง เราก็แค่ใช้ชีวิตสับสนวุ่นวายเกินไป จนหลงลืมอะไรบางอย่าง แม้แต่ตัวเอง
(มาสัมผัสกับเสียงเงียบในหัวใจกัน)
บางครั้ง เรายึดติดกับสิ่งเดิมมากเกินไป ทำให้เรารู้สึกมั่นคง ปลอดภัย
แต่มันไม่ทำให้เราได้ก้าวผ่านความเลวร้ายที่กำลังเผชิญอยู่นี้ได้
(กล้าเพื่อที่จะหลุดออกจากเปลือก)
เรามาลองสัมผัสความเงียบของหัวใจกัน
ถ้าเราสามารถเงียบอย่างแท้จริงได้เมื่อไหร่
เรื่องนี้ ก็เขียนออกมาได้สบาย สบาย
หนทางแห่งการไปสู่ความเงียบ
มันเป็นทางเปลี่ยว เราอาจต้องเดินไปคนเดียว
(จะยอมรับได้หรือไม่?)
หนทางแห่งการไปสู่ความเงียบ
เราอาจต้องทำเป็นลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญ
แต่โปรดจำเอาไว้ มันสำคัญได้แค่ชั่วคราว
(จะยอมรับได้หรือไม่?)
หนทางแห่งการไปสู่ความเงียบ
เราจะพึ่งพาใครไม่ได้อีกแล้ว มีแต่ตัวเราเอง อยู่กับตัวเอง
แต่ในที่สุด ต้องลืมว่ามีตัวเอง เพื่อที่จะเงียบได้
(จะยอมรับได้หรือไม่?)
หนทางแห่งการไปสู่ความเงียบ
อาจไม่ใช่อย่างที่เราคาดคิด มันอาจไกลมาก
อาจไม่สะดวกสบาย อาจต้องใช้เวลาเดินทางนาน
แต่เราไม่ต้องมีสัมภาระติดตัวมากมาย
ขอเพียงมีใจพร้อมที่จะเดินทางไปสู่ความเงียบ
(จะยอมรับได้หรือไม่?)
หนทางแห่งการไปสู่ความเงียบ
เราอาจต้องแบกหน้าไปหนาหน่อย เพราะอาจไม่มีใครยอมรับ
อาจมีคนขัดขวาง อาจไม่มีคนเวทนาเห็นใจ
แต่จงมั่นคงในเส้นทาง ศรัทธาในความเงียบสูงสุด
(จะยอมรับได้หรือไม่?)
สาส์นท้าจากฉันถึงฉัน :
เราขอท้าตัวเอง เขียนนิยายให้จบหนึ่งเรื่องก่อน
ถ้าทำได้ จะออกแบบงานศพที่สวยเลิศที่สุดใ