ความเงียบมองได้หลายแง่
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ชายหนุ่มผู้มีรอยสักที่ท้ายทอย ผิวดำเกรียมแดด นุ่งสะโหร่งตัวเดียว ถือไม้เรียวยาว
เดินวนอยู่ในห้องเรียนขนาดย่อม กระท่อมเล็กๆแห่งนี้สร้างขึ้นมาจากดิน
ลูกศิษย์วัยเด็กมักขยุกขยิก นั่งหลับตา แต่ไม่นิ่ง แตกต่างจากศิษย์ที่ดูมีอายุทั้งหลาย ดูสงบนิ่ง ราวกับปูนปั้น
ครูเดินเลียบเด็กสาวผู้หนึ่ง เธอขยิบตาทีนึง ผู้เป็นครูเงื้อไม้เรียวฟาดฟันไปทีหนึ่ง เธอสะดุ้งร้อง โอ้ย! ถูกฟาดลงไปอีกที ร้องอีก ก็ถูกฟาดอีก เด็กๆรอบข้างต่างตกใจลืมตาขึ้นมาดู ครูหันไปฟาดควับเป็นวงกว้าง ลีลาเหมือนหวนไม้กอล์ฟเป็นวงสวิง ครูมองตาเด็ก เงื้อไม้จะฟาด เด็กๆรีบหลับตาปี๋กันใหญ่ เด็กสาวผู้นั้นยังคงลืมตา พอครูเดินเข้ามาใกล้ ก้รีบหลับตาทันที
ช่วงเวลาผ่านไปนานเพียงใดไม่มีใครทราบ แต่มนุษย์ยี่สิบสองหน่อยังคงแข็งนิ่งเป็นก้อนหิน สายตาที่คมกริบยังคงกวาดตาไปรอบห้อง
เสียงกรับไม้เคาะดัง หนึ่งที
ทุกคนยังคงเดิม
เสียงกรับไม้ ดังอีกหนึ่งที
ดวงตาสี่สิบสี่คู่โผล่พ้นออกมาสู่โลกภายนอก
นักเรียนโค้งคำนับให้ครูสองครั้ง
ทุกคนแยกย้ายกันไป
เด็กผู้หญิงคนเดิมแอบกระซิบกับเพื่อน
"ยุงบ้า เกาะตา"
ครูรี่เข้ามาฟาดซ้ำอีกหนึ่งที
เธออ้าปากจะร้อง แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
ครูปรายตาเยิ้ม แล้วเดินสวนออกไป
"ไปตายซะ" เธอสบถ
เพื่อนสาวทำปากจู๋ แล้วสอดส่ายสายตามองไปทั่ว
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
///พักก่อนดีกว่า เริ่มเครียด
edit: 02/12/54,23.48